Advies of coaching?

Waarom tips soms niet volstaan

In de apotheek krijg ik vaak heel gerichte vragen. Iemand worstelt met haar slaap, of voelt dat haar energie al een tijdje zakt, of merkt dat ze sneller naar suiker grijpt dan ze eigenlijk wil. Dan volgt meestal dezelfde vraag: “Wat kan ik nemen?” Ik stel dan enkele korte, praktische vragen en geef advies dat past bij haar situatie. Soms gaat het over een middel, soms over een kleine concrete tip, iets wat ze onmiddellijk kan proberen. Dat soort kort advies hoort bij het werk in de apotheek, en het kan zeker helpen om een eerste stap te zetten.

Toch voel ik in die gesprekken vaak dat er meer speelt dan de vraag die gesteld wordt. Veel gezondheidsklachten zijn namelijk niet puur “het probleem zelf”, maar een signaal dat er onder de oppervlakte iets al langere tijd aandacht vraagt. En dat is precies het punt waar mijn rol als apotheker stopt en mijn werk als leefstijlcoach begint. Want hoewel ik in de apotheek af en toe zeker wel iets kan aanraken rond levensstijl, blijft dat altijd advies: praktisch, bondig, gericht op dat moment. Voor echte, duurzame verandering is die manier van werken gewoon te beperkt.

Wanneer vrouwen bij mij in coaching komen, zien we dat klachten zoals slecht slapen, laag energieniveau, spanning, eetbuien of cravings zelden op zichzelf staan. Het zijn vaak uitingen van een leven dat intussen veel drukker, voller en veeleisender is geworden. In die zin zijn gezondheidsklachten bijna nooit “het echte probleem”, maar eerder een soort bovenlaag van een veel grotere structuur. Wat aan de buitenkant op een praktische vraag lijkt, blijkt aan de binnenkant sterk beïnvloed door verschillende gewoontes, overtuigingen en patronen die doorheen de jaren zijn gegroeid.

Zo zie ik heel vaak dat vrouwen hun dagen vullen met zorg voor anderen, werk, huishouden, mentale verantwoordelijkheden en alles wat “nog even” gedaan moet worden. Rust verschuift naar later, vaak naar veel later, en soms komt die zelfs helemaal niet meer. Als dit jarenlang zo loopt, is het niet vreemd dat slapen moeilijker wordt of dat het lichaam steeds meer protesteert. Een ander patroon dat vaak speelt, is het idee dat je eerst moet presteren, afronden en voldoen vooraleer je mag vertragen. Dat klinkt misschien onschuldig, maar het zorgt ervoor dat je lichaam zelden echt de kans krijgt om te herstellen.

Daarnaast zie ik hoe perfectionisme een grote rol speelt. Niet het klassieke “alles moet perfect”, maar de subtielere vorm: altijd het gevoel hebben dat je nog net iets meer moet geven, dat je best iets beter kan, dat je geen fouten mag maken. Dat creëert spanning die je pas voelt wanneer de druk van de dag wegvalt — vaak net wanneer je wil slapen. En dan is er nog het omgaan met emoties. Veel vrouwen zijn het gewend om sterk te blijven, door te zetten en flink te functioneren. Maar emoties verdwijnen niet; ze zoeken een uitweg. En die uitweg is vaak eten, drinken, scrollen of iets anders dat even troost of afleiding biedt. Dat werkt op korte termijn, maar het maakt het moeilijker om te voelen wat er écht nodig is.

Dit zijn geen “foute” patronen; het zijn manieren waarop je je hebt aangepast aan je leven, je omgeving, je verantwoordelijkheden. Ze zijn begrijpelijk, logisch zelfs. Maar ze maken het lastig om te veranderen. En dat is precies waarom coaching zo’n ander proces is dan advies. In coaching kijken we niet alleen naar wat je doet, maar vooral naar waarom je het doet. We nemen de tijd om stil te staan bij je gewoontes, bij de spanning die je meedraagt, bij je slaap, je energie, je emotionele draagkracht, en bij alles wat door de jaren heen vanzelfsprekend is geworden maar eigenlijk niet meer werkt voor je lichaam.

Dat maakt coaching geen snel traject en zeker geen reeks tips waarmee je “even opnieuw begint”. Het is een proces waarin inzicht centraal staat: inzicht in de patronen die je gezondheid beïnvloeden, inzicht in wat je nodig hebt om in balans te komen, inzicht in hoe je je leven zo kan organiseren dat je lichaam niet voortdurend moet compenseren. Het is ook een proces dat veel zachter is dan mensen vaak verwachten. Het gaat niet over streng zijn, maar over opnieuw leren luisteren naar jezelf. Niet over meer discipline, maar over meer ruimte.

Mijn werk als apotheker en mijn werk als coach staan dus niet tegenover elkaar; ze vullen elkaar aan. Advies in de apotheek helpt voor vandaag. Coaching helpt voor morgen, voor de langere termijn, voor de gezondheid die je echt wil opbouwen. Als je al een tijd voelt dat je slaap, energie, stress of eetgedrag uit balans is, dan is het logisch dat tips of middelen maar beperkt effect hebben. Niet omdat ze niet werken, maar omdat ze enkel de bovenkant van de ijsberg aanraken.

Coaching kijkt naar de hele ijsberg, rustig, stap voor stap. En net daardoor kan het zoveel betekenen.